Przejdź do treści
Subskrypcja e-maili

Przeciwdziałanie zmianie klimatu

W skrócie

Państwa członkowskie UE chcą przeciwdziałać zmianie klimatu i ograniczyć emisje gazów cieplarnianych

Umowy międzynarodowe

Główną międzynarodową umową klimatyczną jest ramowa konwencja ONZ (UNFCCC).

Reforma systemu handlu uprawnieniami do emisji

Zmiana systemu EU ETS pozwoli UE ograniczyć do 2030 r. emisje gazów cieplarnianych zgodnie z wyznaczonym celem.

Ramy klimatyczno-energetyczne do roku 2030

Ramy 2030 przewidują mniej emisji gazów cieplarnianych i większe wykorzystanie energii odnawialnej.

Co robi UE w sprawie zmiany klimatu?

Zmiana klimatu to ważna kwestia międzynarodowa. Bez działań ograniczających emisje gazów cieplarnianych temperatura na Ziemi prawdopodobnie podniesie się o 2°C w porównaniu z poziomem sprzed epoki przemysłowej, a do końca stulecia może być wyższa nawet o 5°C. Będzie to miało olbrzymi wpływ na krajobraz i na poziom mórz. 

Cele 20-20-20

W pierwszym unijnym pakiecie działań klimatyczno-energetycznych wyznaczono trzy główne cele na 2020 r.:

  • ograniczenie o 20% emisji gazów cieplarnianych
  • zwiększenie do 20% udziału energii ze źródeł odnawialnych
  • podniesienie o 20% efektywności energetycznej.

Nazwano je celami 20-20-20.

Przeciwdziałanie zmianie klimatu i redukcja emisji gazów cieplarnianych są zatem priorytetami UE. Jej przywódcy dążą zwłaszcza do tego, by gospodarka europejska stała się wysoce energooszczędna i niskoemisyjna. UE postawiła sobie też za cel zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych do roku 2050 o 80–95% w porównaniu z poziomem z lat 90.

Pierwszy unijny pakiet działań klimatyczno-energetycznych przyjęto w 2008 r. Wyznaczono w nim cele na 2020 r. UE realizuje je w dobrym tempie, ale do zagwarantowania inwestorom większej pewności konieczne były zintegrowane ramy na okres do 2030 r. UE zatwierdziła więc ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030. Przedstawiono tam najważniejsze cele i środki polityki na lata 2020–2030.

UE i jej 28 państw członkowskich podpisały Ramową konwencję ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) i protokół z Kioto, a także nowe paryskie porozumienie klimatyczne. 

Rola Rady

W tej chwili trwają dyskusje nad kilkoma kwestiami dotyczącymi zmiany klimatu. Rada ma tutaj do odegrania istotną rolę.

1. Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030

Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 określają kierunek unijnej polityki w dziedzinie klimatu i energii na lata 2020–2030. Przewidują działania i cele polegające na zwiększeniu konkurencyjności, bezpieczeństwa i równowagi gospodarki i systemu energetycznego UE. Nowe zasady mają też sprzyjać inwestowaniu w ekotechnologie, co pomogłoby tworzyć miejsca pracy i podnosić konkurencyjność Europy. 

2. System EU ETS i jego reforma

Unijny system handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) powstał, by ułatwić oszczędne i gospodarne ograniczanie emisji gazów cieplarnianych. Limituje on ilość gazów cieplarnianych, które mogą zostać wyemitowane przez określone sektory przemysłu. UE określa pułap uprawnień do emisji, a przedsiębiorstwa uprawnienia te dostają lub kupują. 

Kryzys gospodarczy spowodował obniżenie popytu na uprawnienia, czego skutkiem było powstanie dużej nadwyżki na rynku. Aby rozwiązać ten problem, Rada i Parlament Europejski przyjęły niedawno decyzję o utworzeniu rezerwy stabilności rynkowej na potrzeby systemu EU ETS. Dzięki tej rezerwie system będzie bardziej odporny na zakłócenia równowagi między podażą uprawnień do emisji a popytem na nie. Rezerwa powstanie w 2018 r., a zacznie dzialać w styczniu 2019 r.

Komisja przedstawiła też wniosek w sprawie szerokiego przeglądu systemu EU ETS. Chce w ten sposób zagwarantować, że system pozostanie najskuteczniejszym i najbardziej opłacalnym sposobem na redukcję emisji w UE w najbliższym dziesięcioleciu. Wniosek jest również pierwszym konkretnym działaniem legislacyjnym realizującym zobowiązanie UE, by do 2030 r. unijne emisje gazów cieplarnianych ograniczyć o co najmniej 40%.

3. Międzynarodowe umowy w sprawie zmiany klimatu

Globalny charakter zmiany klimatu sprawia, że znaczenia nabiera współpraca i działanie na szczeblu międzynarodowym. W związku z tym UE dba o postępy międzynarodowych negocjacji w tej dziedzinie. Była jednym z głównych uczestników prac nad Ramową konwencją ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) i protokołem z Kioto, a ostatnio nad porozumieniem paryskim w sprawie zmiany klimatu.